فیلم مستند «گیسوی آشفته من»، 22 دقیقه، رنگی، ساخته ماجد نیسی،تولید سال 1385

افغانستان پس از جنگ های بیست وپنج ساله که آخرین آن حاصل حمله نیروهای آمریکایی در سال 2001 بود، متحمل کمبودها،به هم ریختگی و بحرانهایی شد که علاوه بر از دست رفتن مبارزانی از گروهها ودسته جات مختلف سیاسی ،آوارگی و از بین رفتن بسیاری از زنان،کودکان و غیر نظامیان افغان را به دنبال داشت. این اتفاقات در حالی به وقوع ییوست که مردمانی بیگانه از افغانستان و جنگ ها و آشفتگی های برون مرزی و درون مرزی آن،- تحت شرایطی که هرگز فکر نمی کردند اخبارپخش شده حوادث افغانستان از رادیو و تلویزیون هایشان تا چه حد  در سرنوشت آنها اثر دارد- تبعات این جنگ را متوجه خود دیدند .این افراد زنان ایرانی هستند که بر حسب شرایط واغلب با انگیزه های مالی پدران خود،به عقد مهاجرین افغانی جنگ زده در آمدند. زندگی برای این زنان تا زمانی که در سرزمین خود می زیستند ،جریانی به مراتب آرام و معمول تر در پیش داشت،اما باخاتمه جنگ مسئله تابعیت ایران،مبتنی بر دو نظام خون وخاک با ارجحیت خون و عدم پذیرش تابعیت مرد خارجی از همسر ایرانی ،برای آنها پررنگ شد تا جایی که این خانواده ها ،وادار به خروج از ایران وسکونت دائمی در افغانستان شدند.
این مهاجرین ایرانی که رویای بازگشت به وطن را هر روزدر ذهن خود مرور می کنند ،خود را اسیرقسمتی می دانند که پدرانشان برای آنها رقم زده اند.رنج این زنان تنها از شرایطی که در آن زیست می کنند نیست ،وجه دیگر این اندوه را گذشته ای می سازد که یادآور دستاویز قرار دادن ناپختگی آنهاست از سوی خانواده برای نجات خانواده،چرا که نیازهای پدران ومادران برای اداره زندگی ،ازدواج را درذهن آنها صورتی تجاری داده است .
فیلم "گیسوی آشفته من"،مستندی 22دقیقه ای است که توانسته نگاه تراژیک این زنان را به زندگی خود ؛ به ویژه دغدغه های مربوط به کودکانشان راکه برخی جزء هشتاد هزار کودکی هستند که هویت آنها میان ایرانی – افغانی مجهول مانده ،به نمایش بگذارد.
"گیسوی آشفته من"،شرح مختصری است اززبان این زنان بر وضعیت خود در ایران وزندگی متفاوت آنها پس از تاهل در افغانستان که با گفتگوهای کوتاه با آنها در محل زندگی شان در افغانستان ،توصیفی از شیوه گذران اوقات،کمبودهای مادی ،عاطفی وبهداشتی ساری در آن منطقه ،مشاغل اغلب پرخطر همسران،آشفتگی های خانوادگی ،درگیری هاودرکنار اینها امیدهاوآرزوهای کودکانشان به دست می دهد.
هرچند که شرح حال وموقعیت مردان افغان هم در این میان بسیاربا اهمیت است،اما" ماجد نیسی "به موازات گفتگو با همسرانشان،به آنها نپرداخته وتنها امکان شناخت آنها راازنگاه زنان مهاجرشان میسر کرده است.
این اثرکه توانسته  ضمن حضور در بیست وپنجمین جشنواره فیلم فجر،سه دیپلم افتخار را درجشنواره کوثراز آن خود کند،با انتخاب این موضوع ،برشی از واقعیت فراموش شده و همچنان سرگردان میان مرز جغرافیایی ایران وافغانستان را به تصویر کشیده است.