ثبت تصویر «دیگری» در آثار انسان شناسی به منزله علمی که موضوعش «دیگری» است از همان بدو پیدایش این علم محل توجه بوده است. با اختراع ادوات ثبت تصویر ، این ادوات راهشان را به سرعت به سوی میدان های  تحقبق انسان شناسی گشودند که حاصل آن به وجود آمدن زیر شاخه اس مستقل در انسان شناسی به نام «انسان شناسی تصویری» بود – حوزه ای  که در آن عکاسی و فیلم سازی  از فرهنگ های مختلف و مطالعه مواد بصری آنها وجه همت است.
کارکرد آشکار  تصویر در انسان شناسی  ثبت اطلاعات و انتقال دادن  آن به محاطب است. ولی در عین حال می توان دلالت هایی در  این تصاویر دید که ناشی از  نیروهای سیاسی – اجتماعی و معرفت شناختی  موثر بر پژوهشگر  است. بررسی این دلالت ها از حیث قاعلی موضوع این مقاله است- دلالت هایی مثل «بدویت»، «عقب ماندگی» ، «نزدیی به طبیعت» و «فرودستی». پاره ای دیگر  از این دلاتل ها ناظر بر امور  ناخود آگاه جهان شمول اند که حای فرض داشتن کارکرد جادویی و سلطه افرین برای کسی اند که تصویر را در اختیار دارد.

برای خواندن این مقاله در فرمت پی دی اف که نخستین بار در مجله خیال شماره 18 تابستان 1385 به چاپ رسیده است و سردبیر آن را برای تجدید انتشار در اختیار «انسان شناسی و فرهنگ» قرار داده است، در اینجا کلیک کنید.