کنفرانس اورلی نوو انسان شناس فرانسوی متخصص چین در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

انسان شناسی در چین
کشور چین امروز به برکت ابزارهای جدی ارتباطی  قابلیت دسترسی بالایی یافته است و گشایش سیاسی نسبی نیز در آن مشاهده می شد. با این وجود هنوز هم فرهنگ چینی آنگونه که باید و شاید در جهان بیرون از آن شناخته شده نیست. در این زمینه انسان شناسان وظیفه سنگینی را بر دوش دارند  که در آن از یکسو باید بر مواد تاریخی برای تحلیل خود استفاده کنند- موادی بسیار  فراوان که همانگونه که خواهیم دید ماهیتی انسان شناختی دارند- و از سوی دیگر باید این کشور عظیم و بسیار متنوع از لحاظ فرهنگی کشف کنند.
کاری که در اینجا ارائه می شود به دنبال آن است که نشان دهد چگونه یک انسان شناس در معنای کسی که باید به سوی واقعیت و منشاء آن رفته  و ناگفته ها و نکات ظریف، نظم های گفتمانی را کشف و تحلیل کند و با فرو رفتن در فرهنگ مورد بررسی به مشاهده آن بپردازد، در عین حال باید شامل از میان بردن گروهی از ساخت ها و پیش داوری ها نیز باشد، پیش داوری هاییی که خود حاصل  کاستی های و شکست های حوزه قدرت در این کشور بوده است. انسان شناسی به نوعی واقعیتی را نمایندگی می کند که برای قدرت تا اندازه ای تحمل ناپذیر و توهین آمیز به نظر می رسیده است و با آنچه بر آن بوده از مردم خود بنمایاند انطباق نداشته است. از این لحاظ چنین گونه ای از انسان شناسی تا اندازه ای برای قدرت مرکزی  در قالب نوعی مخالف خوانی درک می شود.

سایر برنامه های خانم نوو عبارتند از :
روز دوشنبه 9 اردیبهشت ساعت 10 تا 12 صبح: یک چین شناس فرانسوی در قرن نوزده ، دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران، خیابان کارگر شمالی
روز دوشنبه 9 اردیبهشت ساعت 4 تا 6 بعد از ظهر ، درباره شمنیسم نوشتاری در چین، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرا، زیر پل گیشا
روز سه شنبه 10 اردیبهشت، ساع 5 تا 7 بعداز ظهر،  میراث فرهنگی، اقلیت های چینی و انسان شناسی، فرهنگستان هنر، مجموعه نقش جهان، ولیعصر ضلع جنوبی پارک ساعی، جنب شهر کتاب

 

Aurélie Névot
Anthropologue de la Chine
CNRS-Paris

Dimanche 27 avril, 17H-19H, Faculté des Sciences Sociales :
-Chine et anthropologie : conférence introductive sur le travail de l’anthropologue en Chine
Abstract :
Si la Chine est aujourd’hui facile d’accès grâce aux moyens de communications modernes et à une relative ouverture politique de son gouvernement, elle n’en demeure pas moins imparfaitement connue. En cela, l’ethnologie a tout un travail à entreprendre avec, d’un côté, des matériaux historiques comme support à son analyse – matériaux très abondants qui sont, nous le verrons, d’essence ethnologique dans leur conception –, et, de l’autre, un pays immense, encore peu exploré et d’une grande diversité.
Il s’agira ici de mettre en évidence que notre pratique de l’ethnologie – l’ethnologie telle qu’on l’entend consistant à aller au fait et à son origine, à chercher l’implicite, le non-dit, l’ordre du discours, à observer par nous-mêmes en effectuant des immersions dans la culture à observer, consistant aussi à démolir les constructions préétablies – est mal acceptée en Chine car elle révèle les insuffisances et les échecs du pouvoir. Elle présente l’image d’une réalité qui est un outrage pour l’Etat : elle ne correspond pas à ce que ce dernier veut donner à voir de son peuple. En cela, cette ethnologie est quasi dissidente au regard du gouvernement de Pékin.