نوتومب ، املی ؛ 1386 ، خرابکاری عاشقانه ، ترجمه زهرا سدیدی ، تهران : نشر مرکز ، ص 141

خرابکاری عاشقانه به روایت دختر بچه ای هفت ساله نوشته شده که با خانواده اش به کشور چین مهاجرت می کند و با استفاده از زبان نماد و طنز ، ساختارهای سیاسی کشور چین را که به خاطر تفکر کمونیستی اش کشور پنکه ها می نامند ، به تمسخر می گیرند . و در جایی از کتاب خود می گوید : " کمونیسم چه جور چیزی است ؟ بچه ام و در شأن من نیست که از بزرگترها معنی آن را بپرسم ... گشتی می زنم . اینجا نمی توان مثل ژاپن نوشابه های رنگارنگ و گازدار خرید . جز چای ، چیزی نمی فروشند . به خودم می گویم : چین کشور است که درآن چای می خورند . به پیرمردی که این نوشیدنی را می فروشد ، نزدیک می شوم . یک کاسه چای داغ به من معرفی می کند . خیلی خوشم می آید . در این کشور کارهای بزرگی انجام خواهم داد . مثل فرفره در طول و عرض فرودگاه جست و خیز می کنم . و ناگهان با کمونیسم روبه رو می شوم . وقتی چمدان ها بالاخره می رسند و هوا کاملاًتاریک است . " کتاب به دو محور اصلی تقسیم میشود .محور اول ادامه‌ی جنگ جهانی دوم توسط بچه‌هاست ، ومحور دوم عشق راوی به دختر مغرور پنج ساله‌ی ایتالیایی است .
املی نوتومب – نویسنده جوان بلژیکی این کتاب – متولد ژاپن است .او تا 5 سالگی در ژاپن بوده و بعد ها به همراه خانواده اش در چین ، نیویورک آمریکا ، بنگلادش ، میانمار ، لائوس زندگی کرده است . خرابکاری عاشقانه در حقیقت به دورانی که در ژاپن و چین زندگی می کرده و هفت ساله بوده است مربوط می شود . وی ، یکی از این نویسندگان خوب امروز فرانسه است؛ کسی که با چاپ 16 رمان جایگاه خوبی در ادبیات فرانسه به دست آورده و آثارش به بیش از 40 زبان دنیا ترجمه شده است.
نوتومب در داستان خرابکاری عاشقانه در قالب بازی های بچه های یک محله در چین – که از مهاجران ملیت های دیگر جهان هستند – جنگ های نژادی و حماسی ملت ها را به تصویر می کشد و با زبان شوخی می گوید که چگونه امکان ندارد هیچ وقت جنگی رخ ندهد ؛ " آتش بس ، تشریفاتی است که موجود انسانی نمی تواند به خود اجازه آن را بدهد . "
گیدنز در کتاب جامعه شناسی خود به این نکته اشاره می کند که جنگ نتیجه غرایز ذاتی پرخاشگرانه نیست . افراد می باید برای کشتن تربیت شوند . و معمولاً برای بدست آوردن سرزمین یا منابع یا به علت برخودهای عقیدتی یا مذهبی به جنگ دست می زنند .
کتاب خرابکاری عاشقانه نیز مهر تأییدی است بر گفته های گیدنز است . بازیگران اصلی صحنه ی جنگ در این کتاب بچه ها هستند و به نوعی با الگو گیری از جنگ های جهانی و نژادی برای ادامه زندگی با جنگ تربیت می شوند . آنها برای بدست آوردن غذا به محاصره گروه دشمن ، دست می زنند . آنها در جنگ عده ای را به اسارت می برند و حتی شکنجه می دهند ! ( البته به شیوه بچه گانه خودشان ) این کتاب روایت جنگ کودکانی با سن تقریبی ده سال، و از ملیت‌های مختلف علیه دولت آلمان شرقی است، جنگ از سال 1975-1972 یعنی به مدت سه سال به طول می‌انجامد تا این که والدین بچه‌ها با نوشتن صلح‌نامه‌ای آن‌ها را به پایان بخشیدن به جنگ دعوت می‌کنند. پس از آن بچه‌ها تصمیم می‌گیرند تا این‌بار با دولتی جدید به جنگ بپردازند. در این حال قهرمان داستان پیشنهاد جنگ با نپال را می‌دهد. به این دلیل که نپال تنها کشوری است که پرچم آن به شکل مستطیل نیست .او در کتاب خود جنگ را این گونه توصیف می کند : " جنگ سال 1972 شروع شد. همان سال بود که به واقعیت مهمی پی بردم: روی زمین وجود هیچ‌کس ضروری نیست مگر دشمن.بدون دشمن موجود انسانی چیز بی ارزشی است.زندگیش مصیبتی بیش نیست، خستگی از پوچی و بی‌حوصلگی است.به لطف دشمن، این اتفاق نحس که اسمش زندگی است به حماسه تبدیل می‌شود.بنابراین مسیح حق داشت که بگوید دشمنانتان را دوست بدارید."

اما شاید اصل و جذابیت داستان از جایی آغاز می شود که کودک داستان با النا_ دختر بچه ایتالیایی_ روبرو می شود و احساس می کند عاشق او شده است . در این قسمت داستان فرم جنگ از حالت تن به تن به جنگ روحی روانی تبدیل می شود . و قهرمان داستان رابطه عاشقانه را یک جنگ روحی می بیند . او وارد فصل جدیدی از زندگی و تجربه جدیدی از جنگ می شود که در مراحل مختلف این جنگ ، تجربه های جدیدی کسب می کند که پایه های اساسی زندگی او را می سازند .