فراغت عرصه‌ای است که اختیار و آزادی انسان‌ها در آن، بیشتر قابل اعمال است. از این‌رو،  می‌تواند فرهنگ ایجاد کند و هویت افراد را آشکار سازد. اگرچه گفته شده که امروزه فراغت تا حدودی از اجبارهای فرهنگی و اجتماعی فاصله گرفته و از فعالیت‌های کاری متمایز شده، با این حال هنوز فراغت زنان، محدودتر از مردان بوده و با کارهای خانگی درهم آمیخته است.
 در این مقاله ابتدا سعی شده تا مسایل فراغتی زنان، ریشه‌یابی شده و نقش تقسیم‌های اجتماعی جنسیتی بر حضور متفاوت مردان و زنان در فضاها و فعالیت‌های فراغتی تشریح شود. سپس محدودیت‌های فراغتی زنان به لحاظ زمان، فعالیت و فضای فراغت در فضاهای شهری تحلیل شده است. دگرگونی‌های اخیر و حضور بیشتر زنان در عرصه عمومی شهرها، عمدتا به سبب افزایش تحصیلات و اشتغال در زنان و تغییر الگوی مصرف و سبک زندگی خانواده‌ها بوده و بازنگری در نحوه ساماندهی فضاهای شهری ایران را به ویژه در زمینه ایجاد فضاها و امکانات فراغتی مناسب برای زنان و دختران جوان، ضروری ساخته است
 از آن جا که اوقات فراغت در این قشر هم افزایش یافته و هم از شکل انفعالی و درون‌خانگی به شکل فعالانه و برون‌خانگی میل می‌کند، چنانچه برنامه‌ریزان به نیازهای فراغتی آنان توجه کرده و در جهت گسترش فضاها و تسهیلات فراغتی مورد نیاز آنها اقدام نمایند، امکان حضور سالم، فعالانه و خلاقانه و غیر‌آسیب‌زای آنها را در عرصه‌های عمومی شهری فراهم می‌آورند.