فیلمهای ملک  شفیعی  (متولد 1353) ، آنچنان شفاف و روشن اند که نیاز چندانی به رمز گشایی ندارند . در آنها پیچیدگی نیست ، مثل آب زلال و ساده و زیبا هستند . در عین حال مستند هایی جذاب و اطلاع رسان اند که در شیوة مشاهده ای ، ساخته شده اند. حدیث نفس واول شخص اند و گفتار در آنها نقش اساسی دارد .
    در اواخر حکومت طالبان ، هنگامی که یوسف جان نثار  فیلمبردار افغان ، همچنان در کنار احمد شاه مسعود به ثبت سند از وقایع جنگ ، ادامه می داد تا بر غنای گنجینة تصویریِ سرزمین خود در گیرو دار حوادث بیفزاید ، هشت جوان افغان ، سوار بر دوچرخه هایشان در روز 18 اوت سال2000 از پایانة مرزی دوغارونِ تایباد در شرق خراسان (رضویِ امروز) و در سالروز استقلال آن کشور براه می افتند تا بدنیا اعلام دارند که مخالف جنگ در کشورشان هستند .  در شعار های آنان ، نامی از طالبان یا جبهة متحد شمال نیست . آنها مخالف جنگ  و هرهشت نفر پناهنده اند و در دوران اشغال کشور توسط روسها یا همزمان با ظهور طالبان و ادامة جنگ داخلی ( تا آنزمان چهار سال از  پنج سال سلطة طالبان) از کشور مهاجرت کرده اند .