اقوام ایرانی ترکمنی که امروزه در شمال ایران و اطراف دریای خزر به زندگی ادامه می دهند، سالها پیش از اقوام کوچنده ای بوده اند که از سرزمین مغولستان جهت یافتن مراتع بهتر برای تعلیف دامهایشان به سمت شوروی- ایران- افغانستان مهاجرت نموده اند. ترکمنی هایی که در ایران وجود دارند، متشکل دو ایل یموت و گوکلان هستند شغل اصلیشان دامپروری و صیادی است. همچنین به کشاورزی نیز به مقدار کمتر می پردازند. سه شیوه معیشت آنها کوچندگی- نیمه کوچندگی- رمه گردانی می باشد. از 20 سال قبل تا به امروز اسکان عشایر ترکمن اتفاق افتاده ، که محل سکونت آنها، حاشیه شهرها  است.
غالب ازدواجها درون گروهی و فامیلی است. آنها به سنن و اصالت های خانوادگی ارج زیادی می نهند، که در روابط خانوادگی روزمره آنها به خوبی مشاهده می شود. اهمیت عمده عشایر به سبب مولد بودن اقتصادی شان می باشد. آنها تولید کننده انواع فرآورده های گوشتی و زنجیره محصولات لبنی هستند. شترداری بین آنها مرسوم است و از شیر و گوشت آن استفاده بسیار می نمایند. همچنین از دیگر دلایل اهمیت عشایر این است که آنها حامل گنجینه های ارزشمند غیر مادی نظیر وجود انواع آداب و رسوم قومی- باورها- هنر- پوشش- تغذیه و... خاص خود هستند. در این تحقیق سعی شده علاوه بر شناخت جامه ترکمن، بتوان راهکارها و پیشنهاداتی متناسب با نیازها و فرهنگ مختص آن جامعه را ارائه داد.