فیلم های مردمنگارانه  و اکتشافی مبین ایدئولوژی ملت ها و خواست  جمعی برای دستیابی به شکلی هستند که از جنبة اجتماعی قابل قبول باشد ، از جنبة زیبایی شناختی دلپذیر از آب در آید، و از لحاظ تجاری و روایی  موفق بیان شود. این فیلم ها همچنین مبین روانشناسی و امیال  خود فیلمسازان هستند. در نتیجه، مهم است که نه تنها به  ایدئولوژی های فراگیری  چون استعمار گری ، شرق شناسی استعماری ("اورینتالیسم" به مفهوم مورد نظر ادوارد سعید) ، ملی گرایی، و امپریالیسم که اندیشه وخیال ملت ها را شکل می بخشند ، بلکه به  تاریخچة شخصی، سیاست ها، ونیازهایی که خود فیلمسازان  و فیلم هایشان را شکل می بخشند، بپردازیم  .  چادر نشین های شرقی یکی از موضوعاتی است که نخستین فیلمسازان سیاحتگر غربی به آن توجه فراوان نشان می دادند . کاوشگران  و فیلمسازان آمریکایی به دلایل شخصی و ملی  جذب این طوایف چادر نشین می شدند؛ دلایلی چون  عطش سفر؛ اعتقاد به "سرنوشت مقدر" شامل همان توسعه طلبی، مستثنی پنداری، و خود برترانگاری نژاد اروپایی که از مشخصات پیشگامان مهاجر به آمریکا در قرون گذشته و سیاحان قرن بیستم بود؛ آرزوی دستیابی به تجربیات ناب و بدوی گرایی مدرن که در غلبه بر طبیعت خشن یافت می شد؛ و نوستالژیِ مبدا نژادی (آریایی).

برتای خواندن این مقاله در اینجا کلیک کنید.