دوزخ باید جایی بیش از آن نزدیک باشد که تصور می کنیم، جایی در اعماق وجودمان، جایی که روشنایی مطلق در تاریکی مطلق تعریف شده باشد و برعکس، دوزخ باید جایی در اندیشه های تاریک ما، در تمایل جنون آمیز و مقاومت ناپذیر ما به تخریب حیات به بهانه حفظ و تداوم بخشیدن به حیات، ریشه داشته باشد، در لایه های سرسخت و برنده ای که درگیر شدن با آنها،  جز زخم زدن هایی کارا بر کالبد و بر روحمان ثمری برایمان در بر ندارد.