گویی فروپاشی زبان و عقل، دست کم به شکلی مقطعی زبانی هذیان وار می آفریند و گویی هذیان گویان باید برای هذیان گویی هایشان به عاقلان و دانایان پاسخی داشته باشند وگرنه به حاشیه رانده می شوند و از دایره عقل و شعور ( و حتما جامعه) حذف خواهند شد: شاید هم هذیان حاشیه امنی  باشد در کنار عقلی کشنده.